ชางมินถามด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ.... หรือที่แจจุงสมยอมเขาเมื่อคืนนี้จะเป็นเพียงแค่ฝัน.... ฝันดี... หรือว่า เพราะฤทธิ์เหล้า.... อย่างไรเขาก้ไม่ได้มีความสำคัญเท่าคนๆนั้นเลยใช่ไหม...... คำถามต่างๆนานา วนเวียนอยู่ในจิตใจของชางมินซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหน้าเจ็บปวดถูกแสดงให้ร่างบางเห็น....

“ไปอาบน้ำก่อนสิ....ฉันจะซักผ้าปูที่นอน....”


แจจุงไม่ตอบ ร่างบางเสไปเก็บผ้าปูที่นอนผืนใหญ่ เอามันออกมาจากที่นอน มันต้องซักอยู่แล้วก็ เมือ่คืน มันเปรอะเปรื้อนไปด้วย “น้ำรัก” ของเขาทั้งสองน่ะสิ.... ขณะเดียวกัน ชางมินก็เดินออกไปจากห้องเงียบๆ... จิตใจว้าวุ่นเหลือเกิน....


หรือที่ได้มามีเพียงร่างกาย.....
แต่ใจของแจจุงนั้น....ไม่ได้อยู่ที่เขาเลย....


ครึ่งชั่วโมงต่อมา อาหารหลากหลายชนิดถูกจัดเรียงไว้ที่โต๊ะกินข้าวอย่างสวยงาม ถ้วย2ถ้วย ถูกตักข้าวสวยใส่เรียบร้อย พร้อมกิน สาเหตุที่มีแค่2 ถ้วยนั้นก้เป็นเพราะ เจ้า 3 ตัวนั่น ไปค้างที่บ้านโบอากันหมด จึงเหลือแค่เขาและชางมิน...


สักพัก หลังจากตั้งโต๊ะอาหารเสร็จสรรพ ชางมินก็ลงบันไดมาพร้อมกับสีหน้าเฉยชา.... เขานั่งลงที่ฝั่นตรงข้ามกับแจจุง แล้วก้มห้าก้มตากินอาหารที่แจจุงทำ.... ทั้งที่ทุกครั้ง ก่อนเขาจะกินด้วยซ้ำ เขามักจะพุดว่า ‘อาหารที่ดีที่สุดในโลกคืออาหารที่พี่แจจุงทำ’


แจจุงมองชางมินด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ.... ทำไมกัน... หรือเมื่อเช้าเขาพุดอะไรผิดไปงั้นหรอ?.... เขาทำอะไรผิด ทำไมชางมินถึงต้องมาทำเย็นชาใส่เขาด้วย....


และแล้วความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องครัวอีกครั้ง ไม่กี่นาที ชางมินก็กินเสร็จ แล้วลุกออกไปเลย เท้าหนา กระแทกตลอดระหว่างทางเดิน ทำให้เกิดเสียงตึงตัง และนั่นทำให้แจจุงยิ่งไม่เข้าใจใหญ่ว่า ชางมินโกรธเขาเรื่องอะไรกัน....




เมื่อมาถึงห้องนอน ชางมินก็ล้มตัวลงกับตียงใหญ่ ที่เขาไม่พอใจเป็นเพราะแจจุง.... เพราะเขาไม่เข้าใจในตัวแจจุง.... ไม่เข้าใจเลย.....


“ชางมิน.....”

“ชางมิน.....ออกมาเถอะ....”

แจจุงเรียกชางมินจากนอกห้อง ร่างบางรุ้แต่ว่า ต้องเคลียร์กันให้ รู้เรื่องเท่านั้น.... เช่นเดียวกันกับที่ชางมินทนเสียงออดอ้อนไม่ไหว เขากระชากประตู ออก ส่งผลให้ร่สงเล็กเซถลาเข้าอ้อมกอดเขาโดยปริยาย.... ชางมินมองแจจุงด้วยสีหน้าเจ็บปวดเหลือทน....


“ทำไมมองฉันแบบนั้น....ทำไมต้องเย็นชาใส่ฉัน.....” แจจุงถามเสียงเบาราวกับจะไม่มีเสียง มือเล็กๆลุบทั่วใบหน้ารามไปถึงคอหนาของชางมิน


ชางมินแกะมือแจจุงออก แล้ววางแจจุงลงกับเตียง... ก่อนจะพุดอะไรบางอย่างที่ทำให้แจจุงสะอึก


“เพราะผมไม่แน่ใจในตัวพี่เลย.... เมื่อคืนเรื่องระหว่างเราเป็นแค่พี่เมา... พี่ต้องการคนปลอบประโลม.... หรือพี่......หรือพี่....”ชางมินหยุดคำพูดที่จะเปล่งออกมา ร่างสูงสุดลมหายใจเข้า.... ก่อนจะตัดสินใจพูดประโยคที่ไม่อาจเป็นไปได้เลยสำหรับเขาออกไป..... “หรือว่า...พี่รักผมกัน....”


แจจุงไม่พูดอะไรทั้งสิ้น ... ร่างบางได้แต่ส่ายหน้า ไปมาเหมือนคนเสียสติ ชางมินทนไมได้ที่จะเห็นแจจุงอยู่ในสภาพแบบนั้น... ร่างสูงดึงแจจุงเข้ามากอดปลอบ.... ความอ่อนโยนของชางมินทำให้ร่างในอ้อมแขนอ่อนลง...



ผมจะไม่พูดมันออกไป....
ผมจะไม่ตอกย้ำเรื่องระหว่างเราที่ทำให้พี่ไม่สบายใจแล้วล่ะ...
แต่ผมจะคอยมองพี่อยู่ห่างๆ...
และผมก็จะรักพี่.....
ตลอดไป.....



“วางใจเถอะครับ....ผมจะไม่พูดมันแล้ว....”ชางมินกดจมูกลงกับผมอ่อนนุ่มของแจจุง แล้วดันแจจุงออกอย่างเบามือ ก่อนจะลุก แล้วก้าวไปที่ประตู มือหนาจับลูกบิด เตรียมจะเปิดมันออกแล้วเดินจากแจจุงไปซะพ้นๆ แต่ทว่า...

“ฉันแค่คิดว่าฉันควรจะหันมามองนายบ้าง....รักนายให้เท่ากับที่นายรักฉันบ้าง....ฉันทำแบบนั้นได้ไหมชางมิน..... นายจะช่วยปลอบฉันและให้ความรักเต้มเปี่ยมนั่นกับฉันใช่ไหม?”


คำถามของแจจุงทำให้ชางมินหยุดที่จะออกจากห้องนี้ไป ร่างสูงกระโจนเข้าหาแจจุงบนเตียง แล้วยิ้มอย่างมีความสุขสุดๆ มือหนากระชับกอดแจจุงให้แนบแน่นยิ่งขึ้น


“ได้ครับ...ผมจะมอบรักนั้นให้พี่....ผมจะอยู่ข้างๆพี่เอง...”

ชางมินให้คำสัญญา.... ก่อนจะขึ้นคร่อมแจจุงอย่างถือสิทธิ์ แต่ร่างข้างใต้ก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด แจจุงหลับตาพริ้มรอรับจุมพิตจากร่างสูง ชางมินค่อยๆมอบจูบหวานอ่อนโยนให้กับแจจุง... ริมฝีปากของเขาเลียที่ริมฝีปากล่างของแจจุง มือซุกซนค่อยๆลุกล้ำเข้าไปในเสื้อตัวบางของแจจุง


“อืม.....” เจ้าตัวไม่รู้หรอกว่าตนเองครางได้เสียงหวานขนาดไหน จูบของชางมินเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ จากร้องขอกลายเป็นต้องการ.... ริมฝีปากหนาบดขยี้ริมฝีปากบางของคนข้างใต้ ลากสากเข้าไปลิ้มรสความหอมหวานในโพรงปากของร่างบาง ปลายลิ้นของทั้งสอง กระหวัดเกี่ยวพัวพันกัน มือหนากระชับกอดให้แนบชิดยิ่งขึ้นเพื่อสะดวกต่อปฏิบัติการต่อไป....


ไม่นานนัก เสื้อผ้าของทั้งคู่ก็ลงไปสู่พื้นพรม ร่างทั้งสองนัวเนียกันอยู่บนเตียง ต่างก็แลกเปลี่ยนความร้อนซึ่งกันและกันอย่างเต็มเหนี่ยว มือบางของแจจุงสอดเข้าที่กลุ่มผมหนาของชางมิน แล้วรั้งในหน้านั้นเข้ามาเพื่อแลกจุบดูดดื่ม

ร่างสูงถอนจูบจากริมฝีปากอวบอิ่มนั่นอย่างจำใจ ใบหน้าของเขาค่อยๆเลื่อนลงจากใบหน้าชวนหลงใหลยังซอกคอหอมกรุ่น มือข้างหนึ่งถือสิทธิ์ล้วงเข้าไปในกางเกงของแจจุงแล้วหยอกล้อกับแจจุงน้อยอย่างมันมือ ขณะเดียวกันกับที่แจจุงส่งเสียงครางรัญจวน


“มิน.....ชาง...มิน....ฮ๊า......”


ราวกับต้องมนต์เสียงครางหวานล้ำนั้น ทำให้ไฟเร่าร้อนในตัวชางมินลุกโหมกระพือยิ่งกว่าเดิม ร่างสูงค่อยๆฝากรอยไว้กับผิวเนียนขาวของอึกฝ่ายอย่างตั้งใจ ต่ำลงไปเรื่อยๆ จนถึงหน้าท้องแบนราบ...


แจจุงสะดุ้งสุดตัว เมื่อไอร้อนจากริมฝีปากของชางมินประทับบนหน้าท้องของเขา ร่างบางบิดกายลุ่ม เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นที่หน้าผาก ราวกับการวิ่งไกลๆสัก10 กิโล.... ความร่อนในตัวทำให้เหงื่อผุด... แจจุงเสียวเป็นที่สุด ริมฝีปากเผยอเปิดด้วยความเร่าร้อนของอีกฝ่าย ใบหน้าหวานซับสีเลือด ดวงตาเยิ้มช่ำที่กำลังมองร่างสูงอยู่ ทำเอาชางมินแทบคลั่ง.....