ความสุขของผมคือการได้เฝ้ามองเขาอยู่ห่างๆ...   มองดูเขาทุกกิริยาบถ  ไม่ว่าจะนั่ง นอน ยืน หรือแม้แต่เดิน...   เขามักจะปั่นหน้าเย็นชาใส่ทุกคนตลอดเวลา... ไม่เว้นแม้แต่ผม...

                ผมไม่เคยเข้าไปทัก พูดคุย  หรือมองหน้าเขาหรอก...  เพราะเขามักจะมองผมแปลกๆ....  ใช่...  ใครๆก็ชอบหาว่าผมแปลก ใครที่ได้เข้าใกล้ผมมักจะยิ้มและหัวเราะเสมอๆ  ดูเหมือนผมจะเป็นตัวตลกประจำห้องไปเสียแล้ว....

                แต่ทำไมล่ะ....

                ทั้งที่ใครๆที่เข้าใกล้ผมก็มีความสุขทุกคน....

                ทำไมพระเจ้าถึงให้เวลาของผมน้อยกว่าคนอื่นล่ะ?....

                แล้วทำไมถึงไม่ให้ผมมีเวลาอยู่มากพอ....

                ที่จะบอกรักคนๆนั้น...

                ------------------------------------------------------------------------------------

“...สุดท้ายนี้...ครูอยากให้พวกเธอร่วมไว้อาลัยกับนายวินด้วยนะ”  คุณครูสุดใจพูดด้วยน้ำเสียงเนือยๆ....  ถึงแม้ว่าผมกับคุณครุจะไม่ลงรอยซักเท่าไร แต่ครูก็มักจะหาเรื่องมาด่าผมเพราะเป็นห่วงเสมอ

                ที่โต๊ะของผมถูกประดับประดาไว้ด้วยดอกไม้ที่ผมชอบ ‘ลาเวนเดอร์’ และพวงหรีดที่เขียนชื่อผมเอาไว้มากมาย  มันมากพอที่จะทำให้นายแว่นเพื่อนสนิทผมจามทั้งวันเพราะเกสรดอกไม้ข้างๆมันเลยทีเดียว... 

                ผมเฝ้ามองความเป็นไปของทุกชีวิตในห้องเรียนแสนรักของผม  ผมไม่สามารถเข้าไปสัมผัสมันอีกแล้ว ผมกลายเป็นเจ้าไม่มีศาล ผีเร่ร่อน สัมปะเวสี หรือ อะไรๆ ที่เขาใช้เรียกผีไม่มีที่อยู่กัน  และผมก็ยังมองคนๆนั้นเช่นทุกวัน  อะไรก็ไม่รู้ ก็ดลใจให้ผมเรียกชื่อของเขาออกไป....

                “กฤษณ์!”

                เขาสะดุ้งเฮือก  แล้วหันมาทางผม  ให้ตายเถอะ.... เขาได้ยินผม! พระเจ้า...  ที่ผมยังไม่หมดห่วงเพราเขาใช่ไหม?  เพราะพระเจ้าต้องการให้ผมบอกเขาไปในสภาพแบบนี้ใช่ไหม?

                “กฤษดา!...ตั้งใจเรียนหน่อยได้ไหม?” ครูสุดใจตะโกนลั่น  ทำให้กฤษณ์จำใจต้องหันกลับไปทั้งที่ยังสงสัย

                เห็นสินะ....

                เห็นผมใช่ไหมกฤษณ์!

                ----------------------------------------------------------------------------------------------

                ระหว่างทางกลับบ้าน....   ผมเฝ้าคิดถึงเรื่องเมื่อกลางวันทั้งวัน...  ผมได้ยินคนเรียกชื่อผม!  และเมื่อหันไป....   วิษณุกำลังทำหน้าตกใจที่เห็นผม... ให้ตายสิ... ผมควรจะตกใจมากกว่า... ผมเห็นผีนะ!

                “แกร็ก”

                ผมไขกุญแจห้องของผม  ใช่แล้วผมอยู่คนเดียว  ผมมองห้องที่ว่างเปล่า....  มันคือห้อง... มันไม่ใช่บ้านเลย...  เพราะผมไม่เคยรู้สึกว่ามันคือบ้านสักนิด  เพราะผมไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากห้องๆนี้เลย....

             ผมค่อยๆถอดเนคไท เสื้อนอก เสื้อเชิ้ตสีขาวข้างใน แล้วเหวี่ยงมันลงเครื่องซักผ้า  ผมใส่บ็อกเซอร์ตัวเดียวเดินเข้าไปหยิบน้ำในครัวรินมันใส่แก้วแล้วกระดก.....   กระดก....  คือสิ่งที่ผมคิดหลังจากรินน้ำลงแก้ว ถ้ามันไม่ติดตรงที่ว่า....

            “โครม!”

                ผมหยิบไม้เบสบอลคู่กายของผม พาดมันไว้ที่บ่า สูดหายใจลึกๆแล้วค่อยผ่อนมันออก ดุเหมือนผู้บุกรุกจะยังไม่รู้ตัว...   ผมค่อยๆเปิดประตุห้องแล้ว.....

                “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!”

                “จ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!”

                เสียงผมและผู้บุกรุกประสานกันเป็นเสียงเดียว....     วิษณุที่ตายแล้วนั่งอยู่ในชุดสีขาวกางเกงขาว กับพื้นพรมในห้องนอนผม  เขาร้องเสียงหลงเมื่อเห็นผม.... และตอนนนี้เขาก็ยังไม่หยุดร้อง.... 

                “ผมขอโทษ....ขอโทษ....อย่าทำอะไรผมเลย....”

                มือเล็กๆของเขาปัดไปมา  คนที่ร้องน่ะควรจะเป็นผมมากกว่า!  พระเจ้า! ให้มันได้อย่างนี้สิ!  ผีขอชีวิตจากผม...  ผีวิษณุผู้มากสังคมกำลังร้องขอชีวิตผม!!!