10 นาที หลังจากเหตุการณ์เมื่อกี้สงบลง

ผมและกฤษณ์นั่งอยุ่บนโซฟาสีน้ำเงินในห้องนั่งเล่น    กฤษดาไม่พูดอะไรซักคำ....  เขาเอาแต่กระดกน้ำ ขวดแล้วขวดเล่า จะตอนนี้เลยไปแล้ว 4 ขวดใหญ่  ผมลอบมองเขาอย่างกล้าๆกลัวๆ  

“นายมีอะไรจะเล่าไหม?”

กฤษณ์เป็นคนทำลายความเงียบ....   แต่ผมก็ไม่รู้จะพุดอย่างไรดี... ผมนั่งอยู่ในห้องของเขา  กลิ่นของเขาลอยคละคลุ้งชวนให้ผมเคลิ้ม  ผมนั่งเหม่อลอยอยู่สักพักก่อนที่เขาจะตะเพิดผมเสียงดัง

“ถ้าไม่มีอะไรก้ออกไปซะ....นายกำลังทำให้ฉันโรคจิต...ไปสุ่สุคติซะสิ!นายเป็นผีนะ!”

เขาตวาดใส่ผมเสียงดังทะลึ่งพรวดขึ้นยืนแล้วชี้ไปทางประตู....   ผมส่ายหน้าแรงๆ

“เล่าแล้วเล่า!!”

เขาลงนั่งที่โซฟาในท่าที่สบายอีกครั้ง   เขาจ้องหน้าผมไม่วางตา... ให้ตายเถอะ....  ผมอยากจะบ้า... นี่มันบ้าชัดๆ! 

“ฉันยังไม่หมดห่วง....ฉันเลยต้องเป็นแบบนี้...”ผมพูด  เขาส่ายหน้ากับคำตอบของผม  ดูเหมือนมันจะไม่ค่อยถุกใจเขาเท่าไรเลย....

                “แล้วไง?.....ห่วงของนายคืออะไร....”

                เขาซักผม  จะให้ผมพูดหรอ?..... ว่าผมรักเขาและอยากให้เขาพูดว่ารักผม แล้วผมก็จะไปสุ่สุคติน่ะ....  ผมพูดได้ใช่ไหมเนี่ย.....  พุดไปแล้วผมจะกลายเป็นผุ้ขนุนรึเปล่า!

                “คะ....คือ.....ว่า...”

                “ถ้ายังอ้ำอึ้งอยู่....ก็ไม่ต้องพูดแล้ว....ออกไปซะ!”กฤษณ์ยื่นคำขาด....  ผมก้มหน้าลง แล้วกัดริมฝีปากของตนเอง....   ไม่มีทางเลือกแล้วสินะ.....

                “ห่วงของฉันคือ....ฉันรักนาย...แล้วฉันก็อยากให้นายรักฉันบ้างน่ะ”

                “ห่วงของฉันคือ....ฉันรักนาย...แล้วฉันก็อยากให้นายรักฉันบ้างน่ะ” เหตุผลง่ายๆ  ของผีเร่ร่อนที่มีมนุษสัมพันและความน่ารำคาญมากเกินไป  ทำให้เขามาอยู่เป็นผีเฝ้าบ้านผมโดยปริยาย.....

                ถ้าลองย้อนกลับไปเมื่อ 3 ชั่วโมงก่อน.....

                “เพราะงั้น....นายต้องรักฉันนะ...ขอร้อง.....”

                “ไม่!”

                “พุดโกหกก็ได้.....”

                “ไม่!!”

                “ขอร้อง....”

                “ไม่มีทาง!”

                “งั้นฉันก็จะอยู่ที่นี้ตรงนี้จนกว่าจะหายไปนี่ล่ะ!”

                “กฤษณ์!!!!!!!!!!!!......นั่งเหม่ออะไร???”  ผมเรียกกกฤษณ์เสียงดัง...  เขานั่งเหม่อ...  เมื่อ3ชั่วโมงก่อนผมก็ถือวิสสะขอเป็นผีเฝ้าบ้านให้เขาโดยปริยาย... ก็ผมไม่มีที่ไปแล้วนี่นา.....

          “อะไร...” ดูเขาไม่คอ่ยจะพอใจเท่าไร... เป็นเพราะผมสินะ....   เขาก้คงจะรำคายผมนั่นล่ะ... แต่ทำไงได้....

                “ทำไมฉันไม่เคยเห็นนายหัวเราะเลยล่ะ....”

                “ใครจะไปเหมือนนาย...หัวเราะได้ทั้งวัน...”เขาสวนกลับเล่นเอาผมสะอึก  ผมหัวเราะทั้งวันจริงๆงั้นหรอ?