“ฉันถามจริงๆ...ช่วยตอบให้ตรงหน่อยได้ไหม?”

กฤษณ์เหลือบมองหน้าผม ก่อนจะเปลี่ยนท่านั่ง...  ผมพยักเพยิดหน้า   ต้องการจะให้เขาเล่าให้ฟัง... ก้ผมไม่เคยเห็นเขาหัวเราะเลยนี่นา....

“ฉันไม่ชอบสุงสิงกับใคร....เบื่อ....”

“นี่ก็คือสาเหตุที่นายไปกินข้าวคนเดียวและไม่มีเพื่อนหรอ?”

“อืม....”

ผมจ้องหน้าเขา.....   จ้องลึกเข้าไปในตาของเขา...   ถึงแม้ว่าดวงตาของเขาจะดูแข็งกร้าว ดุดัน....  แต่แววตาของเขาแทบไม่เป็นแบบนั้นเลย...  เขาต้องเหงามากๆแน่

“แล้วไม่เหงาหรอ?”

ผมถามเขา.... เขาจ้องหน้าผมไม่พอใจ...  มันแทงใจดำใช่ไหมล่ะ?....     เขาลุกออกจากโซฟาแล้วเดินเข้าห้องน้ำโดยที่ไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย 

7วันผ่านไป สิ่งที่ผมแน่ใจมันก็ไม่ได้ทำให้ผมรุ้สึกดีขึ้นสักนิด....   เจ้าผีบ้านั่นนับวันยิ่งน่ารำคาญ....  ทั้งที่ชีวิตผมอยุ่คนเดียวมาตลอดแท้ๆ  ทำไมต้องมาทำให้ชีวิตผมปั่นป่วนด้วยนะ....   7 วันมานี้ผมแทบจะไม่ได้อยู่อย่างเงียบงบเลยด้วยซ้ำ เพราะเสียงเจื้อยแจ้วข้างๆหูผมนี่ล่ะ

“รุ้ไหมตอนนั้นฉันน่ะนะตกใจมากเลยที่....”

“พอได้แล้ว.....รำคาญ!” ผมตวาดใส่คนตัวเล็กข้างๆ   วิษณุก้มหน้ารับผิด  พร้อมกับผมที่ยังอ่านหนังสือต่อไป....

ผมนั่งอ่านหนังสืออยู่ได้ซักพัก ก็ได้ยินเสียงงึมงำจากวิน....  ผมเงี่ยหูฟังเสียงงึมงำนั่นเพราะมันกำลังจะทำให้ความอดทนของผมถึงขีดสุด  ฟังจากเสียงงึมงำก็พอจจะจับความได้ว่า....ผมเป็นคนใจร้าย...

                “ฉันจะไปนอนแล้ว....”

ผมถอดแว่นออกแล้วลุกขึ้นจากโซฟา  วินลุกขึ้นตามผมทันที

“ไปนอนด้วยสิ....”      

“ผีน่ะไม่จำเป็นต้องนอนหรอก.....”

                “กฤษณ์....กฤษณ์!!!!!!!..... กฤษณ์เช้าแล้ว....”

                เช้าวันนี้มก็ยังคงทำหน้าที่เป็นผีเฝ้าบ้านที่ดีตามเคย  กฤษณ์ก็ยังนอนขี้เซาเช่นทุกวันที่ผ่านมา   ผมพยายามหาวิธีปลุกแปลกๆมาปลุกเขา... แต่มันไม่ได้ผลซักวิธี จนเมื่อวาน.... ผมก้ค้นพบวิธีการปลุกเขาขึ้นมาจากนิทราได้อย่างสงบและ...  เยือกเย็น?

                “ถ้าไม่ตื่น....มีจูบนะ!”แล้วผมก้ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ขณะเดียวกันกับที่กฤษณ์ลืมตาตื่นขึ้นมา....

                “ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!....”

                “ได้ผลแฮะ....”  ผมพึมพำกับตัวเองขณะที่กฤษณ์เดินเข้าห้องน้ำสักพักก็ออกมาพร้อมใบหน้าที่ ดูไม่ค่อยดีเท่าไรในสายตาผมน่ะนะ....

                “ไม่สบายหรอ?” ผมถามเขา  กฤษณ์ส่ายหน้า....  7วันมานี่ทำให้ผมได้รู้ว่าเขาเป็นคนปากแข็งหน้าดู 

                “ก้หน้านายซีดนี่....”กฤษณ์ไม่เอ่ยอะไร  เขาหยิบโค้ดแล้วก้าวออกจากห้องนอนไป  ผมตามเขาออกไป กฤษณ์นั่งใส่รองเท้าผ้าใบอยุ่หน้าประตูบ้าน

                “นี่....ถ้าฉันหายไปล่ะ?” อะไรก็ไม่รู้ดลใจให้ผมพูดออกไปแบบนั้น  กฤษณ์หยุดการผุกเชือกรองเท้า เขาหันมามองหน้าผมสักพักก่อนจะหันกลับไปผุกเชือกรองเท้าอีกครั้ง  กฤษณ์ยืนขึ้น  หยิบกระเป๋านักเรียนสีดำ

                “ก็ดี...ฉันรำคาญนายจะแย่!”

                แล้วเขาก็ก้าวออกไปจากห้อง  พร้อมกับสร้างแผลให้ไว้ผมเสียเหวอะ.... ความจริงผมก็น่าจะรู้นะ...  ว่ามันเป็นไปไม่ได้เลย....

                --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

                วันนี้อาจารย์ไม่ได้สอนอะไรมาก  ผมจึงกลับเร็วเป็นปรกติ  วันนี้มีรายการที่ผมชอบ และเจ้าผีน่ารำคาญนั่นก็ชอบเช่นกัน  เวลาเจ้านั่นดูมักจะหัวเราะเอิ๊กอ๊าก เหมือนเด็ก  ความจริงถ้าเจ้านั่นอยู่นิ่งๆไม่สร้างปัญหาก็น่าคบอยู่หรอก 

                ผมไขกุญแจประตูห้อง  ถอดเสื้อโค้ดพาดไว้ที่โซฟา  ผมเดินเข้าไปในห้องครัว  แล้วหยิบขนมกับน้ำแป็ปซี่มาวางไว้บนโต๊ะเล็กหน้าโซฟา...  อีกเดี๋ยวเจ้าตัวยุ่งก็จะมานั่งดูข้างๆผม แล้วส่งเสียงน่ารำคาญข้างๆหู.... 

                ความจริงมันก็ไม่น่ารำคาญซักเท่าไร  ตรงกันข้าม มันกลับทำให้ผมรู้สึกอยากกลับบ้านมากขึ้น...    ผมมองเพดานห้องที่ผมชอบมองมันประจำ...    ตอนนี้มันดูมีชีวิตชีวามากขึ้น....   ทำไมนะ.... 

                ผมนั่งดูรายการนี้ จนจบ....    ตอนนี้ ทุ่มนึงแล้ว....  ผมรู้สึกว่ามันเงียบแปลกๆ    ไม่รู้ว่าเจ้านั่นหายไปไหน?  ปรกติถ้าไม่มานั่งข้างๆก็ต้องนั่งข้างโซฟา....   ผมมองไปที่ข้างๆโซฟา.... หวังจะให้มีใครอยู่ที่ตรงนั้น...  

ไม่มี?.....

หายไปไหน.....