ผมลุกขึ้นเดินวนรอบโซฟา  สงสัยจะเล่นซ่อนแอบ...  ริจะเป็นผีซ่อนแอบแล้วเรอะ....   ผมส่ายหน้าเบาๆให้กับตนเอง....  ผมล้มตัวลงนอนกับโซฟา...    อยู่ดีๆ คำพุดเมื่อเช้าของเจ้านั่นก็ผุดขึ้นมาในสมองของผม....

“นี่...ถ้าฉันหายไปล่ะ?”  

            “ก็ดี...ฉันรำคาญนายจะแย่!”

            คำตอบของผมเมื่อเช้าที่รีบตอบไปโดยไม่ได้คิดเลย ว่าผมอาจจะสร้างบาดแผลให้เจ้านั่น...  ผมรีบลุกขึ้นจากโซฟา  ไปหาเจ้านั่นที่ ห้องนอนของผม เผื่อว่าเจ้านั่นอาจจะงอนหรือน้อยใจ  จึงไม่ออกมาหาผม แต่มันว่างเปล่า....  

                ทุกๆห้องในบ้านผมถูกรื้อค้นเละเทะ.....   แต่ก็ไม่เจอ....  เจ้านั่นหายไปไหน?  หรือว่า....   ไม่อยากจะคิดเลย....     ผมทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาที่เดิม....   ห้องนี้กลับมาเงียบเหงาอีกแล้ว....    ผมมองไปที่ๆเจ้านั่นเคยนั่งแล้วหวังว่ามันเป็นแค่ความฝัน...  ประเดี๋ยวก็กลับมา... 

                รออยุ่นานจนผมหลับๆตื่นๆไปหลายรอบ....    ผมตัดสินใจลุกขึ้นหาเจ้านั่นอีกครั้ง....   กระวนกระวายเหลือเกิน...   ผมกลับไปอยู่แบบเดิมคนเดียวไม่ได้อีกแล้วใช่ไหม?....   การอยู่คนเดียวตอนนี้มันช่างแตกต่างจากเมือ่ก่อนเหลือเกิน....  

                “ออกมาซิ....ออกมา....ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้อีกแล้ว.....เพราะนาย....”

                ผมตะโกนลั่น....   สิ่งที่คาดหวังไม่เป็นผล...   หายไปหรอ?..... แม้แต่คำลาก็ไม่มีงั้นหรอ?     เหมือนก้อนอะไรก็ไม่รู้มราจุกอยุ่ที่ลำคอของผม....   ผมพยายามกลืนมันลงไปแรงๆ....   นายทำให้ฉันเหมือนเป็นคนอ่อนแอ....  ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้แล้ว.....

                “กฤษณ์....ได้ยินไหม?”

                เสียงแผ่วบาเสียงหนึ่งปลุกให้ผมตื่นจากภวังค์....    วิน...   ร่างของเขาจางลงไปจากวันแรกๆมาก...   จางจนน่ากลัว...

                “ทำไม?....”

                “ไม่รู้สิ...สงสัยจะต้องไปทั้งๆที่ยังไม่หมดห่วงล่ะมั้ง?”

                วินหันมาส่งยิ้มบางให้ผม...   เขามองมือของเขาที่จางจนแทบจะมองทะลุผ่านไปได้แล้ว....  

                “ฉันนึกว่านายจะหายไปแล้ว....”

                “ดีออก....นายจะได้กลับไปอยู่แบบสงบสุขสักทีไง”

                “ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้แล้ว.....”

                ผมตัดสินใจพูดออกไป....   น้ำใสๆเริ่มไหลออกจากตาของวิน...  

                “ต้องได้สิ...ต้องได้...รอฉันนะ...”

                ผมไม่พูดอะไร  ร่างของวินค่อยๆจางหายไป  ก้อนแข็งในลำคอพี่ผมพยายามกลืนมันลงไปจุกขึ้นมาอีกแล้ว...  ผมไม่สามารถต้านมันไหว...   ขอบตาของผมร้อนผ่าว....   เมื่อนึกถึงเวลาที่ต้องกลับไปอ้างว้างเช่นเดิม...

                “รอ?.....เมือ่ไรกันล่ะ...ฉันจะต้องอยู่คนเดียวอีกแล้วหรอ....”

                ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กเล็กๆ.... ผมตั้งคำถามออกไป....   มือจางๆของเขาทำท่ากุมมือผมไว้...  เขากำลังจะไปที่ไกลแสนไกล....

                “ลองโกหกว่า....รัก...ฉันได้ไหม?....”

                “...........”

                “ ไม่เป็นไร....งั้นหลับตาสิ.....”

                ผมหลับตาตามที่เขาบอก...  

                “ฉันรักนาย... รอฉันนะ...แล้วฉันจะมาเกิดเป็นผู้หญิง....”

                สายลมแผ่วเบาพัดเข้าที่ใบหน้าของผม....    ผมลืมตาขึ้นมา....   ก็ต้องพบกับความว่างเปล่าอีกครั้ง...  ผมหัวเราะให้ตัวเอง.... ผมมันบ้า....   ไม่มีเจ้านั่น... ผมจะหัวเราะได้อย่างไร.....

                “อือ...แล้วจะรอ....”

                แล้วเสียงหัวเราะแสนเศร้าก็หยุดลง....  พร้อมสายลมที่พัดผ่าน   หอบพาบางอย่างที่ทำให้ใครบางคนแทบคลั่ง....   

                “จะรอ....จนกว่าจะถึงวันสุดท้าย....”

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

เน่าดีแท้นะเจ๊....   หวังว่าคราวนี้จะได้รับเมล์สักทีนะครับ- “-  

ปล.สั้นที่สุดที่เคยแต่งมาแล้ว ย้ำว่านี่คือเรื่องสั้น!!